|
Opgemaakt door: Anouk Bachman op 20 nov 2007
Met games die virtuele werelden bieden is het begrip gameverslaving weer in het nieuws.
Ash is een jonge vrouw die graag een virtual reality shooter genaamd Avalon speelt. Iets te graag misschien, aangezien ze nog altijd alleen woont in haar appartementje en slechts haar hond als gezelschap heeft. Naast het feit dat ze er haar geld mee verdient, is Avalon voor Ash een vlucht uit de harde en vooral kille werkelijkheid naar een wereld waarin zij één van de besten is. Een andere, betere realiteit is precies wat ook de miljoenen andere spelers proberen te vinden in het spel. Maar er is een gevaar; de verslavende werking van Avalon is zo groot, dat vele spelers niet meer kunnen 'resetten' en met hun geest in de game gevangen komen te zitten en lichamelijk als kasplantjes eindigen. Ash neemt dat risico graag voor lief. Avalon is haar enige bron van geluk, al betekent dat haar fysieke dood.
Gamesverslaving
Het verhaal van Ash is het scenario voor de film Avalon van de Japanse regisseur Mamoru Oshii, maar het ligt dichter bij de werkelijkheid dan je zou denken. Pas geleden kon je namelijk op GameZ nog lezen dat een Chinees meisje dood is neergevallen na dagenlang World of Warcraft te hebben gespeeld. Het kind was uitgehongerd, uitgeput, uitgedroogd en nu ook uitgestorven. Naast de arme ‘Snowly’ hebben al eerder gamers op een soortgelijke manier de dood gevonden; in Hong Kong stierf iemand na een potje teveel van Diablo 2 en in Thailand werd Counter-Strike de dood van een andere ziel. Nu zijn er veel critici die erop wijzen dat de meeste game-doden Aziaten zijn, maar ook in mijn habitat Amerika is het een groot probleem. Zo groot, dat er nu zelfs psychologen beschikbaar zijn die gespecialiseerd zijn in gameverslaving en het loopt storm tijdens hun spreekuren.
Lang voordat er nog maar sprake was van een speciale therapie, werd gamesverslaving al als een probleem gezien. In 1974, vijf jaar na het verschijnen van het Role Playing Game-bordspel Dungeons & Dragons, vond het eerste incident plaats wat in verband werd gebracht met gameverslaving. Dallas Egbert verdween van de campus van zijn universiteit in Michigan en werd pas een maand later teruggevonden in Louisiana. Hij had geen idee meer wie hij was of wat hij daar deed. Men dacht dat hij zo opgegaan was in zijn favoriete spel Dungeons & Dragons dat hij zijn identiteit was kwijtgeraakt. Het bordspel raakte steeds meer in opspraak nadat meer gevallen van verslaving en zelfs zelfmoorden bekend werden. De hype rondom Dungeons & Dragons leidde tot een aantal onderzoeken naar gameverslaving.
Verslaafd aan technologie
Psychologen Soper en Miller stelden in 1983 vast dat een gameverslaving overeenkomsten vertoont met de verschijnselen van een gokverslaving. Het dwangmatig willen spelen, gebrek aan interesse in andere dingen, het omgaan met andere verslaafden (medespelers, teamgenoten) en mentale en fysieke problemen wanneer de verslaafde probeert te stoppen, waren de belangrijkste. Bijna tien jaar later, in 1995, zag psycholoog Griffiths de link tussen gameverslaving, internetverslaving en gokverslaving en noemde dit ‘technologische verslavingen’, waarbij mensen zo opgaan in de interactie met een machine, dat zij ‘betoverd’ raken. Met online gaming is de originele gameverslaving nu gecombineerd met een internetverslaving, wat nog heftiger is.
In Amerika begon gameverslaving pas echt goed in beeld te komen toen spelers problemen begonnen te krijgen met het spelen van EverQuest. Het kwam zelfs zo ver dat in 2001 een man zijn zoon van kant maakte omdat deze hem stoorde tijdens de game en een jaar later een jongen voor zijn computer zelfmoord pleegde omdat hij door zijn EverQuest-verslaving de echte wereld niet meer aankon. Sindsdien werd het spel ook wel EverCrack genoemd door de meer dan 400.000 betalende leden, vanwege de high die deze game de spelers gaf en de desillusionerende werking zodra de computer werd uitgezet.
Vluchtgedrag
De verslavende werking van online games zit in meerdere factoren. Zo is er het idee van een alternatieve wereld, een ontsnappingsmogelijkheid uit de dagelijkse sleur waarbij er een soort alternatief bewustzijn ontstaat, zoals bij het nemen van drugs het geval is. Er is bovendien de interactiviteit en de aanwezigheid van andere ‘echte’ spelers tegen wie je kunt vechten of waarmee je kunt chatten, waardoor je niet het idee hebt geïsoleerd te zijn. Doordat online games wereldwijd te spelen zijn, is er voortdurende toevoer van nieuwe karakters van spelers die in andere tijdzones wonen, waardoor je soms niet ziet dat jouw ‘lichting’ al lang weer offline is gegaan. Tenslotte is het niet te ontkennen dat de manier waarop tegenwoordig veel geld verdiend kan worden met het spelen van games een extra bijdrage levert aan de drang om te blijven spelen. Door maar veel uren te investeren in een game kun je wapens en andere objecten verdienen die je makkelijk voor behoorlijk wat geld kan verkopen op bijvoorbeeld eBay. Ook met wedstrijden kun je als gamer rijk worden. Onze eigen Nederlandse Sander Kaasjager heeft inmiddels al meer dan 100 000 dollar aan prijzengeld op zijn naam staan dankzij het spelen van Painkiller.
Massive Multiplayer Online Role-Playing Games als World of Warcraft zijn vaak nog verslavender dan online shooters. MMORPG’s hebben geen einde, ze kunnen niet uitgespeeld worden. Iedere volbrachte missie brengt weer een nieuw doel met zich mee, waardoor je nooit het gevoel krijgt ‘klaar’ te zijn. De games zijn oneindig, je kunt naar hartelust ‘genderbenden’ (van geslacht veranderen), je karakter aanpassen en zijn wie je zou willen zijn in je wildste fantasieёn wat vaak mooier is dan de werkelijkheid. Je moet in MMORPG’s om succesvol te kunnen zijn ook samenwerken met andere spelers, waardoor je je verplicht voelt online te zijn. Kortom: genoeg redenen om niet te willen, of kunnen, stoppen.
Plaspot bij de hand
Gelukkig zien steeds meer landen in dat gamesverslaving een serieuze ziekte kan zijn waarvoor maatregelen moeten worden genomen. In Korea, Amerika en andere landen met een groot aantal gamesverslaafden zijn er al speciale psychologen beschikbaar die een specifieke anti-gamesverslavingtherapie bieden. Ook behandelen zij de professionele gamers, de zogenaamde ‘cyberatleten’, zodat niet ook zij tenonder gaan aan de verslavende werking van het gamen. China aan de andere kant, denkt wat radicaler de oplossing te hebben gevonden door de uitgevers van de grote MMORPG’s de instructie te geven je karakter te verzwakken als je langer dan drie uur speelt en dat pas na vijf uur pauze te herstellen. Voor mij persoonlijk echter geen psychologen of limieten. Als volgende week mijn Civilization IV exemplaar binnenkomt, zorg ik gewoon dat ik een glaasje water, een bakje noodles. een kussen en een plaspot bij de hand heb.
|
