In één soepele beweging kan hij switchen tussen racecircuit, voetbalveld en oorlogsgebied. De ogen groot, cocaïne op tafel, her en der halve pizza’s en lege colaflessen, en de vingers zo verstijfd in de vorm van een joystick dat ze niet meer normaal om een kopje passen.

,,Het is een adrenaline-kick. Lekker schieten op die nazi’s. Je leeft in die wereld, zit in een cirkel zonder opening. Er komt geen eind aan de game. Er zijn altijd nieuwe weggetjes of poppetjes die je wilt doden. Je bent in trance, wordt depressief en kunt je niet concentreren. Als mijn moeder binnenkwam, schold ik ’r verrot omdat ik niet gestoord wilde worden.’’

Zweetdruppels parelen op zijn voorhoofd. Afkickverschijnselen, want het is zijn eerste dag bij de verslavingskliniek Smith&Jones in Amsterdam. Weg uit zijn controlekamer. ,,Het eerste wat hij vroeg was of hij zijn Gameboy mocht meenemen,’’ lacht directeur Keith Bakker. Niet dus. Cold turkey: direct afkicken, zonder af te bouwen.

Smith& Jones heeft een behandelprogramma voor gameverslaafden. Ook komen er zelfhulpprogramma’s (Gaming Anonymous). Het is nodig, zegt directeur Keith Bakker, want het is een verslaving.

,,Je wordt het spel in getrokken en komt er niet meer uit. Net als een gokverslaafde die elke keer een munt in de automaat gooit. Het grootste gevaar is de verloren tijd. Je functioneert niet in de normale samenleving. Je mist sociale vaardigheden.’’

De 28-jarige Hyke van der Heijden is zo’n driekwart jaar ‘clean’ van blowen en gamen. Hij toont een grijns van herkenning bij het verhaal van Tim. De drang naar een hoger level, winst in de wedstrijd. Spelen tegen gamers over de hele wereld. Eind van de middag tegen de Chinezen en Japanners, ’s avonds zijn de Europeanen online en ’s nachts de Amerikanen.

,,Het was mijn manier om uit de realiteit te ontsnappen. Je wilt jezelf bewijzen. Deze wereld beheerste ik. Je vergeet te eten en te drinken. Leraren vonden het raar dat ik lag te slapen in de klas. De derde klas heb ik overgedaan en mijn studie heb ik niet afgemaakt. Ik kwam mijn afspraken niet na, deed niets aan mijn gezondheid en had geen vriendin. Het belangrijkste is toegeven dat je machteloos bent en je leven onhanteerbaar is geworden.’’

Tim blijft voorlopig in de kliniek. Hij zit al een hele dag zonder coke en games. ,,Ik dacht dat ik gek werd. Ik had net twee dagen geleden een nieuwe game gekocht. Mijn spelcomputers liggen nu thuis waarschijnlijk achter slot en grendel.’’